Presentatie over e-reader versus tablet computer

Het is een beetje lame zo zonder de video demo, maar als je interesse hebt dan bel je mij maar :).

Ereader vs tablet PC

View more presentations from bertvanwassenhove.

You're so vain, you probably think this tweet is about you ...

Ik kan er mij mateloos aan ergeren, mensen die van hun twitterstream een broadcast medium maken. En "en passant" hetzelfde doen met hun activiteiten op Facebook. Mensen die hun social graph, hun virtuele aanhang, beschouwen als nest achterlijke sociale patatten die eenzaam in een hoekje zitten te wachten tot het hun oppergod belieft om een teken van leven te geven. Het hoeft zelfs geen intelligent leven te zijn, leven volstaat.

Ze verzamelen zo veel mogelijk volgvee, vooral onder die mensen die vinden dat ze er pas bij horen als ze de juiste mensen volgen op Twitter. Elk excuus is goed genoeg om nog een vriendje toe te voegen, relevantie speelt geen rol. "Die mensen kiezen dat toch zelf!?" Natuurlijk, net zoals die mensen zelf kiezen om een avondje junk-TV te kijken en dermate hersendood gebroadcast worden dat ze zelfs te tam zijn om de rommel ervan tussen te zappen. De twopper-goden passen exact dezelfde technieken toe als de moguls van de massamedia.

Opstaan en een tweetje doen over hoe mooi de dag wel is en welk een spannende dingen je wel te wachten staan #inthemorning. Koortsachtig op zoek gaan naar een artikel waarvan de titel leuk wegschrijft in een tweet. Het artikel zelf hoeft niet veel in te houden, als de titel maar goed klinkt, 90% van de volgers klikt toch niet door. Nog snel even een paar influencers re-tweeten om daar de nodige "social currency" te genereren zodat je volgende tweet over je eigen presentatie op het volgend duur betaald zelf-promotie congres #nocontentrequired ook de nodige echo krijgt. Dan is het hoog tijd om er een persoonlijke noot tussen te duwen, een kus voor je partner of een complimentje voor één van je collega's die alweer een fantaaaaastisch project heeft opgeleverd #zakdoekmoment. Blogpostje geschreven, en dat moet natuurlijk ook getweet worden en dan wordt het even stil ... . Vier uur later, HELP, ik verlies het ritme, het volgvee haakt af, schrijft misschien zelf wel eens een tweet. Snel een hersenloze oneliner online gooien, desnoods eentje mét hersenen gaan lenen bij iemand die daar wel meer dan 14 seconden heeft over nagedacht. Oef, we zitten weer op schema. Tussendoor die stakker nog eens uitkafferen die het gewaagd heeft mij te unfollowen. De rest van de dag werken we wel af met voorgeprogrammeerde schreeuwtjes tot de nacht valt en het woord is aan twitteratie in een andere tijdzone.

Mag ik even pleiten voor meer aandacht voor kwaliteit dan frequentie? TV-programma's moeten er elke dag staan, tweets die stuur je als er echt iets te vertellen is. Iets leuk, iets interessant, iets controversieel, iets grappig, iets onnozel, maar vooral iets waarvan de twittereir meent dat die mensen die hem volgen er iets mee kunnen. Lachen, nadenken, doorsturen of tegenspreken. Maar niet breindood consumeren.

De Vlaamse Uitgevers kijken de iPad nog even uit de boom

In de Media.com, bijlage bij De Morgen, lees ik dat de Vlaamse uitgevers niet echt geloven dat de iPad hun wereld gaat veranderen op kort termijn. Een leuk nieuw gadget maar de meeste mensen gaan dat niet meezeulen. Als geniale argumenten tegen lees ik dan:
- Je kan niet tegelijk de surfen en naar muziek luisteren (hetgeen ik betwijfel want met een iPhone kan dat wel).
- Een iPad weegt te veel, terwijl die niet minder weegt (700 gr.) dan een doorsnee boek (500 gr.) en een krant (250gr.) samen en veel handiger is qua formaat.
- Mensen gaan naast hun GSM en laptop niet ook nog eens een iPad meeslepen. Dat ze dat vandaag wel doen met een krant die een pak groter is wordt vergeten. En dezelfde mensen hebben de iPad recensie van Walt Mossberg blijkbaar niet gelezen waarin hij zegt dat de iPad zijn laptop voor 80% vervangt.

Het enige échte argument dat een beetje steek houdt is dat de Vlaamse krantenuitgevers voorlopig geen manier zien om geld te verdienen aan de iPad. Apple (natuulijk), Google, Facebook en moderne uitgevers zoals Condé Nast en TechCrunch hebben die sleutel wel al gevonden. Maar het vraagt wat "out of the box" denken, iets wat blijbaar niet zo gemakkelijk is al je met beide voeten in de Vlaamse klei zit. Maar van een krant die prehistorische geschiedenis boeken probeert te slijten aan kids die op school leren hoe je een opstel schrijft aan de hand van Wikipedia kan je niet veel meer verwachten natuurlijk.

De iPad gebruikers zullen het voorlopig moeten doen met de huidige sites van de kranten. Ik bouw ondertussen wel mijn eigen krant met RSS readers zoals "Reeder" gecombineerd met "Instapaper", en doe tussendoor wat "screen-shopping" met de Wired review-app.

Ach innovatie ... waar is de tijd van "Flanders Technology" :)

Waarom we straks allemaal een iPad op de salontafel hebben ...

Iedereen, mezelf incluis, vraagt zich af hoeveel keer Steve Jobs de wereld nog zal gek maken met een nieuw product. Zo erg zelfs dat Apple fans van het eerste uur het bon-ton vonden om na het initiële waaw-orgasme direct op zoek te gaan waarom het ding totaal zinloos zou kunnen zijn. De veel gestelde vraag in geek-middens was dan ook "wat gaan we daarmee doen?". Te groot om aan je oor te houden, geen handig toetsenbord, niet robust genoeg voor onderweg, geen HDMI uitgang (sic), een beetje kritiek spuien is goed voor de "blogstreet credibility".

Maar het groter formaat van de iPad betekent niet dat het een toestel is voor powerusers die nog meer willen doen met hun iPhone. Een knappe brunette die ik onlangs sprak noemde het een i-koffietafelboek, en ze besefte niet hoe zeer ze de nagel op de kop sloeg.
De iPad is een consumenten product. Over een jaar ligt er op de salontafel van mijn schoonmoeder ook zo'n ding. Je kan er namelijk niets fout mee doen, want het werkt met het principe van de iPhone apps. Grote fisher-prize-knoppen waar je niet naast kan duwen met daarachter telkens één functie. Je maakt gebruik van de kracht van het web zonder moeilijke URL's in te tikken omdat de app voor jou de verbinding maakt. Een groot scherm waarop je comfortabel door familie foto's kan bladeren en tegelijk naar je favoriete muziek luisteren.

En geeks zullen er ook plezier aan beleven, als ik mag afgaan om op het enthousiasme van de online community over het iPhone applicatie die er "op termijn" komt om je digibox te programmeren. Tijdens de finale van een of andere Woestijnvis-productie zit straks half Vlaanderen te Twitteren of Facebooken via hun iPad (Terwijl die rare vissen verder werken aan nieuwe TV concepten gaan de leiders van de nieuwe media aan de haal met hun grootste "digital asset": de kijkers). Dezelfde technologie adepten zullen trouwens de eersten zijn om "The Hitchikers Guide to the Galaxy" te bestellen als eBook, al was het maar om dat standaardwerk steeds bij de hand te hebben als een gezonde vorm van Prozac op een depressief moment.

En achter het scherm van dit gebruiksvriendelijk multimedia toestel zit een kant-en-klaar commercieel model waarin nu al miljoenen consumenten geregistreerd zijn met hun betaalkaart om er met één klik kleine of grote betalingen doen. Apple heeft met de iPad de grootste winkelketen ter wereld in de stijgers staan.

Laat er geen twijfel over bestaan, de iPad zal een even grote revolutie in de wereld van consumenten electronica teweeg brengen zoals de iPhone dat gedaan heeft voor mobiel internet. Want nu staat het einde van de papieren krant écht voor de deur en kijkt morgen iedereen video zoals ze vandaag een boek lezen. In de sofa, aan de bar, in de trein of op een bank in het park. En met datzelfde mobiel toestel ben je natuurlijk op elk moment in contact met je sociaal netwerk en de rest van de wereld.

Communicatie, of reklame zo je wil, zal in deze nieuwe wereld enkel werken als die relevant is. Relevant omwille van de context of de juiste "time en place", relevant omdat het onderhoudend en leuk is, of relevant omdat het past in de sociale context van de consument. Maar zonder relevantie geen resultaat, dat staat vast.

Is het einde van Twitter nabij?

De doemberichten over Twitter steken alweer enige tijd de kop op, onlangs nog in De Standaard. Het lijkt wel alsof een nieuwe innovatie na een paar jaar de grond in MOET voor de journalisten ... bang van hun job of zo? Even snel een klein beetje diepere analyse (niet echt diep, maar toch minstens 30 seconden over nagedacht).

Ik volg wel dat er bij mensen "twittermoeheid" ontstaat en dat de groei minder sterk is zal wel kloppen veronderstel ik, hoewel meer dan 6 miljoen nieuw leden op een maand tijd (december) toch niet slecht is.

Het succes van Twitter is zo groot en zo snel dat het ook heel fragiel is. De drempel is super-laag, op 30 seconden ben je vertrokken. Dat betekent dat heel veel mensen eens een testje doen en dan de zaak laten vallen. Daarnaast is de concurrentie ook extreem hard, Facebook probeert voortdurend stukjes van het Twitter succes af te nemen en er ontstaan ook constant nieuwe diensten die inspelen op het concept "status message" (denk aan Gowalla en Foursquare die aan een stijle opgang bezig zijn). Een kleine "glitch" in bijvoorbeelde usability van de Twitter site (of de client die je gebruikt) kan volstaan om 10 000-den gebruikers te laten afhaken.

Dus een terugval is niet zo verrassend.

Maar fundamenteel is dit de moderne versie van SMS gecombineerd met social networking. En dat gaat niet meer weg. De vorm kan en zal veranderen, het "merk" misschien ook, maar het concept blijft nog wel een paar jaar of decennia doorgroeien.

Je kan de steile opgang van Twitter naast de relatief trage groei van de fax zetten. Fax = hoge drempel (duur), en nam tijd om te groeien en neemt evenveel tijd om weer te sterven. Zelfs ik heb nog een (soort) fax staan voor die paar dinosauriërs die nog iets op papier willen doorsturen. Twitter = lage drempel en groeit dus snel maar kent ook een bijna dagelijks fluctuerend verloop, één "big mistake" en ze worden vervangen door een concurrent die het concept niet iets beter brengen.

Schermvulling

Ik verlang naar het moment dat er een krant in mijn brievenbus valt met op de voorpagina enkel de woorden "Er is gisteren niets gebeurd dat belangrijk genoeg is om op deze voorpagina af te drukken.". De kans dat het ooit gebeurd is zeer klein. De reden hiervoor is dat het economisch niet verantwoord zou zijn om pakken papier het land door te sturen met halflege paginas. Kranten moeten gevuld worden, te weinig papier kan niet, en het is "not done" om er niets op te drukken.

Hoewel natuurlijk "niets" een relatief begrip is. Want wat is het nut van het vullen van kranten met teksten die eigenlijk geen relevante inhoud hebben. Flauwe kopietjes van persmededelingen die vooral uitblinken in het zo lang mogelijk uitspinnen van iets dat in één zin gezegd kan worden. Nog gekker wordt het als die zogenaamde artikels dan gaan over dingen die niet gebeurd zijn zoals "Geen gebrek aan zout in Wallonië en Brussel". Maar een krant moet vol, zelfs als daarvoor meer beroep moet gedaan worden op creatief schrijven van journalisten dan op hun talent om de essentie van de bijzaak te scheiden.

Dankzij het internet is de redding echter nabij. Zelfs de primitieve websites van de hedendaagse kranten zijn verlost van de druk om voldoende stof te vinden om voldoende pagina's te vullen. Daardoor hebben ze de kans om hun primaire taken op een efficiëntere en intelligentere manier in te vullen. En die taak is niet het vullen van pagina's om zo de lezer het gevoel te geven dat hij waar voor zijn geld krijgt, maar wel nieuws verzamelen, de relevante feiten filteren, voor duiding zorgen en eventueel de distributie organiseren. Dus als er geen relevant nieuws is, dan wil ik ook niet zien. Eventueel een leuke cartoon, een column of een verdiepend artikel maar geen onzinnige bladvulling. Het argument dat je zo'n pak papier toch niet leeg kan gaan rondsturen is weg, dus laat die homepage een tijdje rusten.

Maar dat hebben ze bij de uitgevers blijkbaar nog niet begrepen. Alle boeken, blogposts en media watchers ten spijt is het concept "information overload" nog niet doorgedrongen daar. Ze blijven de bagger die binnen rolt op de redactie doorsluizen naar het web alsof de digitale revolutie enkel de copy-paste functie heeft voortgebracht. Het lijkt wel alsof het internet een excuus is om goedkoop nog meer onzin te produceren, in plaats van toegevoegde waarde te leveren door de essentie naar boven te brengen.

Geen wonder dus dat mensen vandaag meer tijd doorbrengen op Facebook dan op nieuwsportalen, geen wonder dat RSS feeds van kranten niet gelezen worden, geen wonder dat ze er niet in slagen om geld te verdienen op het internet. Geen wonder dat mensen meer vertrouwen op het wat hun vrienden op Twitter schrijven dan wat sommige journalisten in de krant gooien.

Maak mij een publicatie waar het nieuws dat voor mij waardevol is op een overzichtelijke manier wordt aangeboden, en ik betaal met plezier de prijs van een abonnement op een gedrukte krant. Maar eer de geesten rijp zijn om dat te begrijpen zullen er een paar klassieke uitgevers de boeken moeten neerleggen vrees is.

Zeg ook eens ja tegen de burger!

Hugo Camps zet het jaar mooi in op de voorpagina van De Morgen. Haal die krant uit je brievenbus of loop nu naar de winkel ze te kopen, knip uit een stuur een exemplaar naar die politici voor wie je gestemd hebt. En voor wie te laat is om er nog eentje te kopen heb ik het even snel overgetikt (want op www.demorgen.be vind je de column spijtig genoeg niet).

Ja!!!

Mag het ook eens iets meer zijn? In de verbodscultuur van deze samenleving viert repressie hoogtij. Je hoort alleen nog wat niet mag. Alles moet weg. Weg met die asbakken in het eetcafé, weg met overgewicht, weg met de 4x4. De eerste aanmaning voor het nieuwe jaar: tien kilo eraf. De tweede: stoppen met roken. De derde: vroeger naar bed.
Een beetje attenter in de liefde zou ook mooi zijn.
Je begint zo’n nieuwe jaar met een enorm schuldgevoel. Altijd moet er iets af, nooit mag er iets bij. En reken maar: de politiestaat waakt.
Het Nederlandse zeilmeisje mocht niet de oceaan op. Te jong. Dus: pubers mogen niet meer dromen. Terwijl je blij zou moeten zijn met kinderen die nog in verbeelding naar de wereld reiken. Helaas, de maatschappij maakt uit wat kan en niet kan.
Hoezo individualisering? Je komt de dagen niet meer door zonder voor- schrift en/of boete. Privacy doet er ook niet toe. Een bodyscan op Zaventem: vanzelfsprekend. Alles tussen scrotum en anus mag open en bloot. Wie was George Orwell ook alweer? Het lijkt nu of de burger ontdaan is van gezond verstand. Terwijl demagogen er juist een monopolie van maken.
De burger wordt onderschat. Fatsoen en sociale vaardigheden worden hooghartig afgedwongen. Mes op de keel! Wat is dan nog het soortelijke gewicht van fatsoen? Ik ben een roker, maar niemand hoefde mij ooit te zeggen dat je geen sigaret kunt opsteken als het tafeltje naast je aan het koninginnenhapje begint. Dat weet je zelf wel. Zoals je ook weet dat je in de tram je plaats afstaat voor een zwangere vrouw.
Het rigide verbodsregime is een kaakslag aan ouders en opvoeders. Alsof zij er een winkel van bastaarden op nahouden. Ik weet beter.
En daarom: zeg ook eens ja tegen de burger!

Hugo Camps in De Morgen 02/01/2010